Πέμπτη, Μαΐου 09, 2019

Αφιέρωμα....

 
Όπως όλοι μας γνωρίζουμε ,ενώ τους συγγενείς μας τους σβερκωνόμαστε σώνει και καλά ,τους φίλους μας τους επιλέγουμε.Τους επιλέγουμε επειδή τους γουστάρουμε ,τους επιλέγουμε επειδή μας καταλαβαίνουν ,τους επιλέγουμε επειδή μας καταλαβαίνουν και αυτοί ,επειδή περνάμε καλά μαζί ,επειδή χωρίς αυτούς πραγματικά δεν έχει νόημα η ζωή μας.

   Έτσι φανταστείτε πως νιώθουμε όταν χάνουμε έναν από αυτούς ,πόσο μάλλον όταν χάνουμε τον καλύτερο από αυτούς .Χάνουμε χαρές που δεν δημιουργήθηκαν ακόμα ,χάνουμε παρηγοριά σε προβλήματα που ακόμα δεν ήρθαν ,τις καλές κουβέντες που ακόμα δεν χρειάστηκαν να ειπωθούν ,τις παραινέσεις και τις συμβουλές που θα σού έδινε.

   Θέλω να γράψω και άλλα ,και άλλα τόσα ,να γράφω θέλω 3 μέρες για αυτά ,αλλά ,μα τω Θεώ , δεν μπορώ ...μετά βίας μπορώ και πληκτρολογώ αυτές τις αράδες.....

   Το μόνο που θέλω να καταφέρω να γράψω είναι μια αφιέρωση ,ένα τραγούδι για τον φίλο μου τον Μήτσο .τον Μήτσο τον Νέρωνα που έφυγε από κοντά μας τόσο ξαφνικά και άδικα.
Όταν του σύστησα τον Κορακάκη του είχα πει οτι αυτός ο τύπος είχε γράψει ένα τραγούδι για αυτόν ,ένα τραγούδι που μα την Παναγία ,τώρα που έφυγε ,είμαι πεπεισμένος ότι είναι γραμμένο ακριβώς γιαυτόν.
Δεν θα δει ποτέ αυτό το post ,μιας και ήταν φανατικός αναγνώστης αυτού του blog ,όμως ποιoς ξέρει;... ίσως και να μπορεί...

   Μάνα που ζω ,από τον Βαγγέλη Κορακάκη στη μνήμη του Φίλου μου ....του Αδερφού μου ....
 

Σάββατο, Μαΐου 04, 2019

Μιλώντας Για Πολιτισμό...!

Πάσχα! Κέρκυρα!...τι να γράψει κανείς ,τι να πει που δεν έχει ματαειπωθεί ,τι να πρωτοθαυμάσει... ,και εγώ ο δύσμοιρος στη μέση ανήμπορος να εκφράσω αυτό που πραγματικά νοιώθω αυτές τις μέρες μαγεμένος από τις ευωδιές των πασχαλιών και τις μελωδίες των φιλαρμονικών.

      Παρόλα ταύτα ,κάτι βρήκα να σχολιάσω, και αυτό είναι η φιλαρμονική Μάντζαρος και οι ευφυέστατες μουσικές επιλογές του ικανότατου αρχιμουσικού της του Κου Άνθη.

      Ο μαέστρος ,λοιπόν ,μετά την απρόσμενη κίνησή του να αλλάξει το μουσικό κομμάτι της φιλαρμονικής το 2016 και να παιανίζει το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής το La Madrugá του Μορένο το οποίο ενθουσίασε τον κόσμο και ανατρίχιασε τους Μαντζαρίστας ,φέτος πέρασε στα μουλωχτά και το έπος του Ροντρίγκεζ ,ένα adagio το Αρανχουέθ ,το οποίο προσάρμοσε να παίζεται σε συνέχεια του La Magruga .

     Πρόκειται για ένα κομμάτι ενός τυφλού Ισπανού συνθέτη του  Χοακίν Ροντρίγκο ο οποίος συνέθεσε αυτό το κομμάτι με ότι αισθήσεις είχε απο τους βασιλικούς κήπους της Ισπανίας ,δηλαδή μυρίζοντας τις μανόλιες του Παλατιού ,ακούγοντας τα τιτιβίσματα των πουλιών ,το θρόισμα των φύλλων και το κελάρυσμα των νερών όλα αυτά αποτυπώθηκαν σε αυτό το κομμάτι...το Concierto de Aranjuez.

    Τα δύο αυτά κομμάτια μοιάζουν σε βαθμό που μπερδευόντουσαν και οι μουσικοί στην αρχή ,αλλά το αποτέλεσμα είναι απλά μαγευτικό.

     Συγχαρητήρια πολλά ,λοιπόν ,στην Μάντζαρος αλλά και στον Αρχιμουσικό και μαέστρο της. 

Τρίτη, Απριλίου 09, 2019

Στον Τεκέ του Μισσισίπι.....

Ήμουν δεν ήμουν 15 χρονών όταν άκουσα για πρώτη φορά blues ,ήταν ένα τραγούδι του John Lee Hooker και συγκεκριμένα το Boom boom ,και για κάποιο μυστήριο και μεταφυσικό λόγο αγάπησα τη μαύρη μουσική και τα blues ,αφού πρωτύτερα δεν είχα κανένα έρεισμα ή την παιδεία για κάτι τέτοιο.
    
      Εν τω μεταξύ ,για τον ίδιο φαντάζομαι λόγο αγαπώ και το ρεμπέτικο τραγούδι ,είχα βέβαια τα ακούσματα και τις αφορμές αλλά έχω την εντύπωση ότι μου άρεσαν από γεννησιμιού μου ,τόσο παλιά που δεν θυμάμαι πότε πρωτοάκουσα ρεμπέτικο για πρώτη φορά.

     Έκτοτε ακούω διάφορα ,ότι δηλαδή τα ρεμπέτικα είναι τα Ελληνικά blues ,ότι τα blues είναι ίδια ακριβώς με τα ρεμπέτικα ,όσοι όμως έχουμε μιά μυρωδιά με την μουσική ξέρουμε ότι δεν έχουν καμία σχέση και ότι όποια σχέση και αν έχουν αυτή οφείλεται στο ότι και τα δύο στύλ γεννήθηκαν σε φτωχογειτονιές από ημιπαράνομους  καλλιτέχνες.

      Όλα αυτά βέβαια μέχρι που άκουσα τον Skip James και συγκεκριμένα το Devil Got My Woman της δεκαετίας του '20 και συνειδητοποίησα ότι τα blues στη  πρώιμη μορφή τους και ειδικά αυτά που γράφτηκαν στο περίφημο "Δέλτα" των ΗΠΑ μοιάζουν αρκετά με τα ρεμπέτικα ,τόσο στο άκουσμα όσο και στο ύφος ,επίσης και τα δύο είδη χρησιμοποιούν ως επί το πλείστον κλίμακες μινόρε. 

    Αργότερα ήρθε και ο τεράστιος Στέλιος Βαμβακάρης τόσο με το "blues του Στέλιου" όσο και με τις συνεργασίες του με τον Λουιζιάνα Ρέντ  αλλά και με συνεργασίες σαν αυτή με τον John Lee Hooker να επισφραγίσει την σύνδεση αλλά και την ομοιότητα αυτών των δύο ειδών μουσικής.

   Έτσι λοιπόν ,κάθε φορά που είτε είμαι λυπημένος είτε χαρούμενος θα ακούσω αυτές τις μουσικές και όλα πάνε μια χαρά.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 09, 2018

Απορία

Αν ο Κουφοντίνας την κοπανήσει και ζητήσει πολιτικό άσυλο απο την Τουρκία τι νομίζεται ότι θα συμβεί?

Σάββατο, Ιανουαρίου 06, 2018

Με 'γειά Το Ονοματάκι σας Δεσποινίς....Novamakedonski Είπαμε ε?.....

   Εντάξει ,25 χρόνια δεν είναι λίγα ,είναι πάρα πολλά για να λιμνάζει ένα πρόβλημα χωρίς να βρίσκεται μια λύση.Πόσο μάλλον όταν αυτό το πρόβλημα βρίσκεται μεταξύ δύο γειτόνων και ακόμα χειρότερα όταν αυτοί οι γείτονες είναι δύο χώρες.

   Αναφέρομαι στο πρόβλημα το λεγόμενο (λάθος κατ'εμένα) "Μακεδονικό" το οποίο ταλανίζει και δηλητιριάζει τις σχέσεις δύο γειτονικών και αδερφών λαών.Τόσα χρόνια άχρηστοι πολιτικοί δεν κατόρθωσαν να κάνουν την δουλειά τους και να βρούν μια λύση σε ένα απλό πρόβλημα που τελικά κατέστη τόσο δυσεπίλυτο που τύφλα να 'χει ο γόρδιος δεσμός.

   Όλα αυτά τα χρόνια βρήκαν χρόνο και έδαφος κάθε λογής αποβράσματα είτε ακροδεξιά είτε ακροαριστερά και διαχειρίζονταν αυτή την διένεξη για ίδιον όφελος.

   Όλοι γνωρίζουν ,δηλαδή οι υγιείς τω νού ,ότι οποιαδήποτε αναφορά στην λέξη Μακεδονία ή συνώνυμό της έχει να κάνει με κάτι Ελληνικό ,έτσι ήταν έτσι είναι και έτσι θα είναι δυστυχώς για τους δύσμοιρους σλάβους γείτονές μας οι οποίοι στην προοπτική να αποκτήσουν ένδοξο παρελθόν έχουν ξεσαλώσει και δεν ακούν ούτε τον πρώτο πρόεδρό τους τον Γριγκόροφ που τι και αν διερύγνυε τα ιμάτιά του ότι είναι σλάβος αυτοί καβαλημένοι στον Βουκεφάλα δεν αφήνουν την σάρισα από τα χέρια τους ούτε που να τους στείλει email ο ίδιος ο Μεγαλέξανδρος αυτοπροσώπως.

   Από την άλλη μικροί άνθρωποι φοβούμενοι τις ορδές των  Σκοπιανών που ως άλλοι τζεκινσχάνηδες θα εισβάλουν κατά εκατομύρια ,δισεκατομύρια μη σας πω ,στην χώρα μας και μας ξαναπάρουν την Τροπολιτσά δίστασαν ακόμα και να σκεφτούν μια λύση.
Ευτυχώς τώρα κάτι κινείται και μάλλον θα βρεθεί λύση στο όνομα και αυτό μάλλον θα είναι το 
«Novamakedonski» ....

   Πολύ ωραίο ονοματάκι ,νοστιμότατο και ευπεπτότατο από κάθε πλευρά μιας και δεν αναφερεται στην Μακεδονία ως Ελληνική ,αλλά σε μια άλλη μακεδονία που μοιάζει με την αυθεντική κάπως στον ήχο αλλά είναι σλάβικη ,αφού σλάβοι είναι οι άνθρωποι.Αρκεί βέβαια αυτό να ισχύει erga omnes χωρίς μαλακίες ,όταν λέμε κατα πάντων να το εννοούμε ,χωρίς παραθυράκια και δυσερμηνίες ,αυτά βέβαια είναι δουλειά των ειδικών.

   Κάπως έτσι θα περάσει στην ιστορία αυτή η διένεξη χωρίς να ανοίξει μύτη ,χωρίς τα χειρότερα και με τους καλύτερους οιωνούς...θα το δείτε!.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 03, 2017

Οι θυγατέρες Της Φτώχειας Μας Και Τα Επίχειρά Τους.....

Πρέπει να διαθέτει πολύ θάρρος ,πολύ λεβεντιά και άγνοια κινδύνου για να δηλώνει κανείς σήμερα "Ποιητής" ,μπρός στα μάτια του κόσμου ....έτσι ...σαν να τους φτύνει μες στα μούτρα ,καθότι οι "Ποιητές" καταναλώνονται ωμοί ,έτσι όπως είναι ,με το αίμα τους......!!!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 02, 2017

Οι Θυγατέρες Του Φόβου μου.....

Πάει καιρός ,είναι η αλήθεια  ,που έχω να μυρίσω βιβλίο ,γιατί πρώτα μυρίζεις ένα βιβλίο και μετά το διαβάζεις ,Νόμος! ,όλοι το ξέρουν αυτό ,αλλιώς δεν σου αποκαλύπτεται η μαγεία που είναι κρυμένη μέσα του.

Πάει καιρός ,λοιπόν ,από αυτήν την περίοδο της ζωής μου η οποία ξεκίνησε στην περίοδο της δικής μου "Αναγέννησης" γύρω στα 20 (να'σαι καλά Κε Αλέκο) από τότε που επιχείρησα να διαβάσω και τον "Τελευταίο πειρασμό" του Καζαντζάκη.
Τότε δεν είχα καταλάβει .δεν είχα συλλάβει το μεγαλείο ,την οξυδέρκεια του συγγραφέα και είχα απογοητευθεί ...το είχα σχεδόν παρατήσει.
Αυτό ,μέχρι να το ξαναπιάσω αρκετά χρόνια αργότερα ,και ο λόγος ήταν ότι το έβλεπα σε μια γωνιά στην βιβλιοθήκη μου και με μούτζωνε κάθε φορά που κοιτούσα κατά εκεί.

Αυτόν τον καιρό ,και με τον σάλο που έχει δημιουργηθεί με την ταινία του Σμαραγδή ,είπα να γράψω δύο λόγια ,όχι πως θα τα διαβάσει και κανείς αλλά έτσι για να υπάρχει στο blog μου αφού  δεν διαβάζει κανείς blogs πιά .

Δύο λόγια ,λοιπόν ,για την εντύπωση που μου έκανε η ρηχή ανάγνωση του έργου του και το αφελές προσπέρασμα του βάθους των εννοιών αυτού του τύπου ,αυτής της ιδιοφυίας των λέξεων και των εννοιών της γλώσσας και του πολιτισμού μας ,από τον κόσμο.
Και νά'σου τα "δεν ελπίζω τίποτα" από δώ ,τις "αστραπές της ζωής μας" από την άλλη ,οι δρόμοι που είναι ανήφοροι ,από κάπου αλλού.

Εγώ θα σταθώ σε ένα σημείο που με είχε συγκλονίσει τότε ,με την δεύτερη ανάγνωση για να είμαι ειλικρινής ,από τον "τελευταίο πειρασμό" ένα σημείο που καθώς φαίνεται μόνο έμενα ¨΄αγγιξε" για κάποιο λόγο ,αφού δεν έχω δει πουθενά καμιά αναφορά σε αυτό.
"...Και 'σύ θεοσεβούμενε και φοβιτσιάρη, δεν κλέβεις ,δεν μοιχεύεις, δεν σκοτώνεις ,γιατί φοβάσαι όλες σου οι αρετές είναι θυγατέρες του φόβου..."  έτσι "ξηγήθηκε" ο παμέγιστος αυτός τύπος ,σε ένα σημείο του έργου του.

Δεν ξέρω να πω αν συγκλόνισε και κανέναν άλλον ,μα εμένα κάτι μου είπε από τότε και από τότε το έχω ριζομένο βαθιά μέσα μου και δεν βγαίνει πιά......